Minicik bir kırçiçeğiyim rüyamda. Bütün müziksever sizler, gökyüzünde parlayan yıldızlar uzaklığındasınız bana. Size ulaşmak istiyorum ama o kadar kısaki boyum! Hemen yanımda yükselen kocaman bir çınar var. Birdenbire çınar; prodüktörüm ,bestecim, söz yazarım, canım Selahattin Erhan'ın sesiyle  "bana tutun"  diyor. "Ben seni o yıldızlara ulaştırabilirim, hem sana yolda öyle şarkılar söyler, öyle hikayeler anlatırım ki hiç sıkılmazsın. " Tutunuyorum, çok sevinçliyim, boyum uzamaya başlıyor ama yetmiyor genede. Korkuyorum!

                   O sırada bütün ailem kök saldığım topraktan yüz gösterip "bi' dakika" diyorlar. "Biz senin toprağınız, seni öyle besler, öyle büyütürüz ki hiç korkma. "  Ve çalışmaya koyuluyorlar.

                   Bahar geliyor ama,boyum hala kısa.Doktor Erol,Doktor Mesut,Mine ve Ayşe  "eğer seni budamazsak boy atamazsın"  deyip;titiz birer bahçevan edasıyla beni budayıp, canlandırıyorlar. Sonra yaz geliyor, o kadar sıcak o kadar kurak ki; susuzluktan öleceğimi sanıyorum. Aniden gökten, bardaktan boşanırcasına Hasan-Huri Sarısaltık, İlyas Kandemir, Özden-Ömer Bildiren iri yağmur damlaları halinde iniyorlar başıma. Ohh, nasıl serinliyorum anlatamam.

                   O sırada uzaktan sanki bir festival de geçit resmi yapılıyormuş gibi bir topluluk geliyor. Bakıyorum her biri enstrümanlarında birer virtiöz olmuş ünlü müzisyenler. "Biz de olmalıyız" diyorlar. "Çünkü müzik,yıldızlara ulaşırken en etkili araçtır. Yola hep beraber çıkmalıyız."   Sevinçten öleceğimi sanıyorum ama bitmiyor. Arkalarından kısa boylu biri koşuyor. "Bakın, sesim yok ama size öyle bir boru yaptım ki; sesinizi yıldızlara daha çabuk ulaştırabilirim."  İnanmıyorum,gelen tonmaister'ım Can Cankaya.

                    Hep beraber yola koyulurken; Ayşenur Yazıcı, Talat Ersoy, Sevda Fırat Ak    "madem zorlu bir yola çıkıyorsunuz size biraz yolluk getirdik"  diyorlar. Başımı gökyüzüne kaldırıyorum  "Tanrım ne kadar şanslıyım, artık siz yıldızlara ulaşabileceğim"  diyorum içimden.

                    Sonra yola çıkıyoruz ama biraz solgunum. Yolda bir melek görüntüsünde karşıma Yaşar Saraçoğlu çıkıyor. Elindeki sihirli değneğini dokunduruyor bana ve  "bak şimdi bu ışıkla uzaklardan daha iyi görüneceksin"  diyor. Ve Emre'ye, Serhan'a, Umut'a   "şu kırçiçeğimizin yapraklarına biraz daha renk katın"  diyor. Öyle güzel renklendiriyorlarki beni, inanamıyorum.

                    Herşey yolunda gidiyor ama, bir karmaşa var nedenini anlayamıyorum. Aranjörüm, bi'tanem Orhan, bir bando şefi edasıyla görünmese gene de anlamıycam.  "Böyle yolculuklarda bir düzen olmalı"   diyor ve bizi hizaya sokuyor.

                    Artık neredeyse size bir el yakınlığındayım. Tanrıma yalvarıyorum  "ne olur burada kalayım"  ve teşekkür ediyorum  "iyi ki beni bu arkadaşlarımla ve bütün bunlarla karşılaştırdın."  Sonra birden uyanıyorum, bakıyorum, hala rüyadayım..!

Not: Bu rüyadaki bütün isimler ve olaylar birebir gerçeklerden alınmıştır.

Sonat...